شعر

 

همیشه به آن که دوستم دارد

رشک برده ام

و به ان که دوستش دارم

نیز.

هوای خانه طوفانی ست

پنجره ها نم پس می دهند

زمستان از راه رسیده است

چقدر جوانی نکرده پیر شده ام!

 

آذرماه ۸۶

 

آرزوهايت بلند بود

دست هاي من كوتاه

تو نردبان خواسته بودي

من صندلي بودم

با اين همه

فراموشم مكن

وقتي بر صندلي فرسوده ات نشسته اي

و به ماه فكر مي كني

 

 

 

حافظ موسوی